Follow by Email

නිර්වාණ ධර්ම බ්ලොග් අවකාශය | Nirvana Dhamma BLOG

About this Blog | මෙම බ්ලොග් අඩවිය ගැන...

"මෙය “නිර්වාණ ධර්ම“ වෙබ් අඩවියට සමගාමීව ඔබ වෙත ලබාදෙන බ්ලොග් අඩවියයි! මෙසේ අවස්ථාවන් රැසක් තුලින් සත්ධර්මය කැටිකොට ලබාදෙන්නේ අතිශයින්ම බුද්ධිමත් සැබෑම මිනිසුන් වෙත පමණයි! ඔබේ ආගම ජාතිය කුලය තත්ව තානාන්තරය කුමක් වුවත් සැබෑම මිනිසෙක් ලෙසින් ප්‍රයෝජනයට ගෙන යහපත, සැබෑ සතුට, සැනසීම උදාකරගැනීම පිණිස “නිර්වාණ ධර්ම“ වෙතින් වෙන් වන අවකාශයයි!“
"This is the BLOG of "Nirvana Dhamma" web site which is Strictly for Human beings only! No matter what your status in this world is, No matter what you believes on, No matter what your religion is, Only matter is that whether you are a human being or not to gain the maximum benefits through all these efforts!"

Saturday, August 1, 2020

A Soldier or a…???


Article summary 

There is something we need to understand about the difference of deep, pure Buddhist practices and general spiritual practices. Currently, many mislead with the spiritual practices as Buddhism. So, many are misunderstanding the achievements of spiritual practices as enlightenment or Nirvana. Let me explain the difference through a parable. If you are wise enough you will get the depth of this explanation. Good luck dear Dhamma friends. 

Invaded by a fierce enemy force... A great danger... One has to go to war with this enemy army. This enemy force is not an army that can negotiate peace. Liberation can only be achieved through war. There is no salvation until this war is over. 

One person becomes a soldier by knowing the importance of defeating this enemy army... Well-armed, practicing all the martial arts, knowing the tactics of war, recognizing the real danger one must face and recognizing the need of getting rid of that danger. This soldier is all set to go for this great battle and will embark his journey with courage and perseverance. 

Now the man who became this soldier has a clear purpose. There is a clear path & this soldier works for that purpose. The soldier moves forward in order to achieve the victory he recognizes. 

Now there is another man, without any idea about this war... Without even knowing whether there is an enemy army or not... There is this person who does not know whether he is in a great danger or not. He doesn’t aware of the war, nor the enemies. So, it’s obvious that he hasn’t ready for any battle. Day to day challenges are the greatest battle for this person. 

So, once these two men are on their way when a dog attack them. Trying to eat... Barking... Growling... Jumping... Very annoying. 

What do you think? What does the soldier do? 

Do you think that soldier battle with the dog instead of the greatest war he has to battle? Do you think that a soldier who recognizes his real danger, who recognizes the real battle, will actually make the dog as his real enemy? Or do you think that he will care for this dog or take is as a real risk? Do you think dogs would be such a big challenge to a skilled soldier who knows all those war tactics? 

But, what about the other person who doesn't know about the real war, the real enemies... Who doesn't recognize the real danger? 

This dog would become a real challenge for that person indeed. This would be the greatest battle... The greatest danger... The greatest challenge for the person who doesn’t aware of the real battle. So, he will use all his effort, time, ability & everything he got to get rid of the dog he encounters along the way. 

The one thing that he doesn’t aware is that, even though he could escape from thousands of dogs like this, he still has to face the real danger from real enemies. He still has to know about the great battle, he should fight for his true liberation. 

So, this is quite like a parable... You should try to understand the deep meaning behind this story with your wisdom. 

Every time we see, hear, taste, smell, contact, or feel, the greatest enemy invades us. This is an unknown danger. The actual liberation which one should identify. 

According to the parable, the man who doesn’t aware of the great battle, he has to face is like most of us. Who doesn’t aware of the risk we face at every moment we see, hear, taste, smell, contact, or feel. As that person in the story, we also care about the dogs who attack us. It’s the attachments & the anger or the other feelings we daily face and struggle to overcome comes as the attacking dogs. They are the challenges for us. So, we waste our time on this battle. And the peace we gain after that is believed to be the real peace or the liberation for us. 

But if you are wise enough to understand the parable, you can see the person who battle with the dog is the ignorant one. The peace he gains is not the true liberation. He is yet to find out his greatest battle & the enemy. 

This is called spiritual practices. Battling with the feelings, emotions, so called reality based on the five senses. Even though it looks like a deep realization it is not when compared to the deep, pure teachings of a Samma Sambuddha. 

So, there is a great war that you have to face in this path of Nirvana. If you are working for true liberation this is one deep fact that you must understand. Samma Sambuddha is the one who warned us about this greatest enemy and the greatest battle which we should face to achieve the true liberation. Through Dhamma we become a soldier who knows about every tactic, techniques to win this battle. 

There are many methods you can learn to fight with the attacking dogs on your way. You do not require any special technique for that. So, try to understand the difference of these two battles. And Buddhism is to win the real battle & find out who the real enemies are. It is not for the dogs who are attacked on your way. But as a gift for a true soldier you will automatically gain the skill to fight with dogs too, and it won’t be a hard task for you. 

Therefore, seek the correct purest teachings of Samma Sambuddha. Find out where the real battle is... Do not mislead with the spiritual practices by thinking that you are in the correct path of Nibbana. Develop skills for that. May the Triple Gem bless you to the fullest for your true liberation! 


සොල්දාදුවෙක් ද? නැත්නම්....???


සටහනේ අන්තර්ගතය
මේ වන විට නිවීම පිණිස කටයුතු කරන පිරිස මුහුණ පාන ප්‍රධානතම අකරතැබ්බයක් තමයි සාමාන්‍ය ආධ්‍යාත්මික පුහුණු කිරීම් සහ සැබෑ විමුක්තිය හෙවත් නිර්වාණ මාර්ගය පටලවා ගැනීම. ඉතින් මේ ගැන කොතරම් පෙන්වා දෙන්නට උත්සාහ දැරුවත් බොහෝ විට මේ කාරණය තෝරා ගන්න ඒ අයට අපහසු වෙනවා. පුංචි කතාවකින් මේ වෙනස කියා දෙන්නට මෙවර කතු වැකිය තුලින් උත්සාහ කරන්නම්. ප්‍රඥාවන්ත ව විමසා සැබෑ විමුක්තිය උදා කර ගන්නට උපකාර කර ගන්න!

මහා දරුණු සතුරු සේනාවක් ආක්‍රමණය කරලා... මහා අනතුරක්... මේ සතුරු සේනාව සමඟ දරුණු යුද්ධයකට යන්නම වෙනවා. සාම සාකච්ඡා පවත්වන්නට හැකි සේනාවක් නම් නෙමයි මේ සතුරු සේනාව. යුද්ධ කරලා ම තමයි විමුක්තිය උදා කර ගන්නට වෙන්නේ. මේ යුද්ධය අවසානයක් කරන තුරු ගැලවීමක් නම් නැහැ.

මේ සතුරු සේනාව පැරද වීමේ වැදගත්කම දැන ගෙන... ආයුධ සන්නද්ධව, සියලු සටන් ශිල්ප ක්‍රම දැන ගෙන, යුධ උපක්‍රම දැන ගෙන තමන් මුහුණ පා ඇති අනතුර දැන ගෙන ඒ අනතුරෙන් නිදහස් වීමේ අවශ්‍යතාවය හඳුනා ගෙන... එක පුද්ගලයෙක් සොල්දාදුවෙක් වෙනවා. මේ මහා සටනට සූදානම් ව නොබියව වීර්යයෙන් යුතුව ගමන ආරම්භ කරනවා. 

දැන් මේ සොල්දාදුවා බවට පත් වූ පුද්ගලයාට පැහැදිලි අරමුණක් තියෙනවා. පැහැදිලි ගමනක් තියෙනවා. ඒ සොල්දාදුවා කටයුතු කරන්නේ ඒ අරමුණ වෙනුවෙනුයි. ඒ සොල්දාදුවා නො සැලී ඉදිරියට ම යන්නේ ඒ තමන් හඳුනා ගත්ත ජයග්‍රහණය ලැබීම පිණිස මයි.

දැන් මේ යුද්ධය ගැන කිසිදු අදහසක් නැතිව... සතුරු සේනාවක් ඉන්නවා ද නැද්ද යැයි වත් නො දැන... යුද්ධ ශිල්ප තබා යුධ උපක්‍රම තබා තමන්ට මහා අනතුරක් තියෙනවා ද එයින් ගැලවිය යුතු ද වත් නො දන්නා... තවත් පුද්ගලයෙක් ඉන්නවා. ඒ පුද්ගලයාට එදිනෙදා හැල හැප්පීම් තමයි තියෙන ලොකු ම යුද්ධය. සොල්දාදුවාට වගේ නොවේ මේ පුද්ගලයාට පැහැදිලි අරමුණක් නෑ. මේ පුද්ගලයාට නම් හඳුනා ගත්ත අනතුර වෙන්නේ ඒ ඒ මොහොතේ තමන්ගේ වැඩපිළිවෙළට බාධා ගෙන දෙන ඒවා තමයි. ඒ පුද්ගලයාගේ ජයග්‍රහණයත් ඒ ඒ මොහොතේ තමන් අනතුර යැයි හඳුනා ගත්ත දේවල් වලින් ගැලවීම තමයි.

ඉතින් මේ පුද්ගලයන් දෙදෙනාට තම තමන්ගේ ගමනේ අතර මඟ දී බල්ලෙක් කඩා පනිනවා. කන්න හදනවා... බුරනවා... ගොරවනවා... ඇඟට පනිනවා... හරිම කරදරයක්. යන්න දෙන්නේ ම නෑ. 

ඔබට මොකද හිතෙන්නේ? 

සොල්දාදුවා කුමක් කරයි ද? යුද්ධයට යන එක පැත්තක තියලා බල්ලා එක්ක යුද්ධ කරයි කියලා හිතෙනවා ද? තමන්ගේ සැබෑ අනතුර හඳුනා ගත්ත... සැබෑ සටන හඳුනා ගත්ත... සටන් කල යුතු තැන සහ සැබෑ හතුරා හඳුනා ගත්ත සොල්දාදුවා අතරමඟ දී තමන්ගේ ගමනට බාධාවක් වන බල්ලා ව සැබෑවට ම බාධාවක් කර ගනියි කියලා හිතෙනවා ද? එතරම් ශිල්ප ක්‍රම දන්න දක්ෂ සොල්දාදුවෙකුට අතර මඟ දී මෙසේ කඩා පනින බල්ලන් එතරම් ලොකු අභියෝගයක් වෙයි කියලා හිතෙනවා ද?

ඒත් හැබැයි සැබෑ යුද්ධය ගැන, සැබෑ සතුරන් ගැන නො දන්නා... සැබෑ අනතුර හඳුනා නොගත් අනෙක් පුද්ගලයා මොනවා කරයි ද?

ඒ පුද්ගලයාට නම් මේ අතරමඟ දී හමුවන බල්ලා සැබෑම අභියෝගයක් නේද? මහා සටනක්... මහා යුද්ධයක්... මහා අනතුරක්... ඒ පුද්ගලයා තමන්ගේ ශ්‍රමය, කාලය, හැකියාව ආදී සියලු ම දේ යොදවන්නේ මේ අතරමඟ දී හමුවන බල්ලා ගෙන් ගැලවෙන්නටයි. බල්ලාගෙන් විමුක්තිය ලබන්නටයි. 

මේ වගේ බල්ලන් දහසක් ගණනකින් ගැලවුනත් සැබෑ සතුරන්ගෙන් ඇති සැබෑ අනතුර තවමත් තිබෙන බව තමන්ට ගැලවීමක් විමුක්තියක් නම් නොවන බව මේ පුද්ගලයා දන්නේ නෑ. එහෙම නේද? ඒත් සොල්දාදුවාට නම් එහෙම නෑ. එයාට මේ බල්ලන් කිසිම අභියෝගයක් නොවේ. මොකද සැබෑම අභියෝගය ඒ සොල්දාදුවා නිවැරදි තැන නිවැරදි ආකාරයෙන් හඳුනා ගත්ත නිසා.

ඉතින් මේ කිව්වේ උපමා කතාවක්... මේ කතාවෙන් කියැවෙන සිද්ධිය ගැඹුරින් නුවණින් වටහාගන්නට උත්සාහ කල යුතුයි.

පෙනෙන, ඇසෙන, දැනෙන, විඳින මොහොතේ ම ඒ ක්ෂණයක් පාසා මහා සතුරු සේනාවක් ආක්‍රමණය කරනවා. නො දන්නා අනතුරක ඉන්නේ. ගැලවීම විමුක්තිය ගැන තවමත් අදහසක් නැතිවයි ඉන්නේ.

උපමා කතාවට අනුව මෙසේ ඉන්න පුද්ගලයාට අතරමඟ දී ඇඟට කඩා පනින බල්ලන් සමඟ ඇති සටන නුවණින් දකින්න. මේ බල්ලන්ට සමාන කලේ අප බහුතරයක් දෙනා සැබෑ අනතුර හඳුනා නො ගන්නා තාක් අනතුර සේ හඳුනා ගන්නා සත්වයෙක්, පුද්ගලයෙක්, ද්‍රව්‍යයක්, වස්තුවක් උදෙසා හට ගන්න සාමාන්‍ය ඇලීම සහ ගැටීම යි. ඉතින් මේ බල්ලා සමඟ සටන් කරලා ලබන ජය වගේ ඒ ඒ මොහොතේ මේ කියන ඇලීම ගැටීම ආදියට නොයෙක් ආකාරයෙන් පිළියම් කරලා උපේක්ෂාව හෙවත් ඇලෙන්නෙත් නැති ගැටෙන්නෙත් නැති මහා සුවයකට පත් වෙනවා. ඒත් හැබැයි සැබෑ අනතුර... සැබෑ සතුරා... සැබෑ යුද්ධය... සැබෑ විමුක්තිය හඳුනා නො ගන්නා තාක් අතරමඟ දී බල්ලන් සමඟ සටන් වැද ලැබූ ජය මුලාවක් මයි. 

මේ තමයි ලෝකයේ හැම දාම ත් තිබුණ සාමාන්‍ය ආධ්‍යාත්මික සුවයක් පතා ගෙන කරන පුහුණු වීම. මෙය ධර්මයේ පෙන්වා දෙන්නේ මෝහ සහගත උපේක්ෂාවට පත්වීම ලෙසයි. උපේක්ෂාවක් තමයි... සුවයි තමයි... හැබැයි මොට්ටකම අයින් වෙලා නෑ. ඒත් බැලූ බැල්මට හොයන්නත් බෑ.

ඉතින් නිවන් මඟ ගමන් කරන... සැබෑ විමුක්තියක් පිණිස කටයුතු කරන ඔබ විසින් අවබෝධ කර ගත යුතු මහා යුද්ධයක් තියෙනවා. ඒ යුද්ධය ගැන... ඒ සතුරු සේනාව ගැන... ඒ යුද්ධයේ ස්වභාවය ගැන... ඒ යුද්ධයේ ආරම්භය, අවසානය ගැන... ඒ යුද්ධ උදෙසා භාවිතා කල යුතු යුධ උපක්‍රම, ශිල්ප ආදිය සැම දෙයක් ගැනම අවබෝධ වෙන්නේ, අදහසක් ලැබෙන්නේ සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලා පෙන්වා දෙන පෙර නො ඇසූ විරූ දහම් ගැන අදහසක්, අවබෝධයක් ලැබෙන විටයි.

මේ යුද්ධය ගැන දන්නේ නැති තාක් නම් උපමා කතාවේ කිව්වා වගේ අතරමඟ දී කඩා පනින බල්ලන්ට තැන දීලා ඒ බල්ලෝ එක්ක තමයි යුද්ධ කරන්නේ. යුද්ධය ගැන අදහසක් නැති තාක් අපට මේ බල්ලෝ තමයි වැදගත්. ඒ බල්ලන් සමඟ යුද්ධය තමයි වැදගත්. ඉතින් අපි අපේ සම්පූර්ණ ශ්‍රමය, කාලය වැය කරන්නේ මේ බල්ලන් සමඟ හෙවත් ඇලීම් ගැටීම් සමඟ යුද්ධ කරන්නයි. ඒ අතරේ සැබෑ යුද්ධයේ සතුරු සේනාව අපව පරද්දවලා මරණය හෝ මරණයට සමාන දුකට පත් වෙලා. 

ඒ නිසා ප්‍රඥාවන්ත ව නිවැරදි සම්බුදු දහම් විමසන්න. සැබෑ සටන කොතැනක ද යන්න හඳුනා ගන්න... කෙලෙස් සතුරු සේනාව යනු අතරමඟ දී කඩා පනින බල්ලන් නොව එතැනින් එහාට ගිය අති සියුම් සතුරු සේනාවක් බව හඳුනා ගන්නට දක්ෂ වන්න. අන්න ඒ උදෙසා කුසලතාවය වර්ධනය කර ගන්න. ඒ වෙනුවෙන් ඔබට තෙරුවන් සරණ උපරිමයෙන් ලැබෙත්වා! සැබෑ විමුක්තිය, සැබෑ නිවනම වෙත්වා!

Friday, July 24, 2020

Why I feel grateful to the blessed one!


Maybe you are a person who believes in emptiness and believes even Samma Sambuddha also empty and nothing is worthy of worship. Maybe you are a person who doesn’t believe in being grateful or thankful… Maybe you are a person who doesn’t believe in anything… Well! You don’t have to. But I believe, if you are a person with wisdom… you could understand this situation described below. And all the described feelings relate to the scenario.

Imagine you are lost in a dark scary forest... 
All alone with misleading voices... 
Dark shadows guiding you deeper into a trap... 
You are unknowingly walking towards the danger... 
You are about to lose your life... 
But you don't have a clue about it... 
You just walk & walk... And keep walking... 
And suddenly... 
Just right before you lose your life... 
Just right before you fell into the trap... 
You get help from an unknown person... 
You are finally supported... You are finally saved... 
You are finally aware of the risk & dangers you were going through... 
And of course, you were about to face... 
Everything clear... With the support of the new person you met... 

How grateful you will be to this being? 
Will you forget him? 
Will you treat him as a danger too? 
Will you scared for him? 
Will you run away from him? 
Don't you feel like repaying him from whatever possible manner? 
Don't you remember him with a huge thank & gratitude in your heart? 
If you come across a look alike to him or if you come across a picture of him, don't you feel the same thankfulness & gratefulness for saving you? 
Exactly! Exactly the same feeling... And of course, bit more... 
You feel towards the blessed one... 
The great Samma Sambuddha, when you realized what the blessed one showed us... 
The risk we have never aware of... 
The danger we have never seen... 
The trap we never felt that we are caught in... 
The dark, scary forest which we were all alone... 
The misguided voices and dark shadows around us... 
Everything revealed... Every puzzle we had solved... 
The greatest support ever... 
Unseen... Unheard... Unrealized truth of our own self and everything else... 
This is what the blessed one offered us... 
When you know this... You just know... 
And you can't stop feeling grateful... 
You simply can't stop yourself for being grateful & thankful towards to the one who simply saved you from the greatest ever risk & danger... 
You simply can't erase the support you got... 
This is why I bow to the blessed one! 
This is the reason behind all those offering towards to the noblest one! 
Those who felt saved, they offer... They worship... They are simply being grateful and thankful... 
They simply show their gratitude towards the greatest Savior who taught us to become our own saviors just by showing the ultimate truth! 

If you want, you can laugh at these actions… 
If you like you can make fun of these people… 
If you want, you can criticize all these… 
But just ONLY till the moment you feel the same… 
I guarantee, you will start behaving the same as soon as you have found the exact true path of true enlightenment which only a great Samma Sambuddha show!

උතුම් සම්බුදු ඇසුරට කෘතෝපහාර!



යමෙක් මහා අනතුරකින් තමන් ව ගලවා ගත් විටෙක “බේරුණ බේරිල්ලක්” යැයි මහා සැනසීමක් සමඟ ඒ අනතුරින් ගැලවෙන්නට උපකාර කල කෙනා ගැන සිතේ ඇතිවෙන්නේ මහා ගෞරවයක්... සෙනෙහසක්... භක්තියක්... කෘතෝපහාර කල යුතු මයි යන හැඟීමක්. ඒ පුද්ගලයා දකින වාරයක් පාසා... ඒ පුද්ගලයාගේ රුව දකින වාරයක් පාසා... ඒ පුද්ගලයා ගැන විස්තරයක් අහන වාරයක් පාසා දැනෙන්නේ “මේ මාව මහා අනතුරකින් බේර ගත්තා වූ උත්තමයා නොවේ දැයි” යන අප්‍රමාණ ගෞරවාන්විත හැඟීමක්.

ඒ හැඟීම ඇතිවෙන්නේ ම... තමන් නො දැනීම අනතුරකට මුහුණ පෑ බව හඳුනා ගත්, ඒ අනතුරේ තරම නිවැරදිව දුටු... ඒ අනතුරෙන් ගැලවීම තුල ලැබුණ ලාභය දුටු සිතකටම පමණයි. එය නො දුටු... නො හැඟුණු සිතකට... අඩුම තරමේ තමන්වම මේ අනතුරෙන් ගලවා ගන්නට හැක්කේ මෙවන් කෙනෙකුට මයි යන හැඟීමවත් නැත්තෙකුට මේ ගරු ගුණ සිත ‌නුහුරුයි.

එවන් සිත් දරන්නෝ සැම කල බහුලයි. දිය රත් වන තුරු දිය කෙළියේ සිටිනා කකුළුවන් රැලක් සේ ඒ ඒ මොහොතේ සතුටු වෙමින්... ඒ ඒ මොහොතේ දාර්ශනික වදන් දොඩමින්... ඒ ඒ මොහොතේ ප්‍රශ්ණයන්ට පිළිතුරු සොයමින් නිවනක යැයි සිතා අරමුණක් පාසා නො දැනීම පොරකමින්... ඒ ඒ මොහොතේ පොරයෙන් ලබන ජය විමුක්තිය යැයි සිතා සතුටු වෙමින්... අහෝ! දිය රත් වන පමාවට මයි. 

එවන් සිතක් සසර පුරාවට දැරූ මාව ද තවත් බොහෝ පිරිසක් ද ඒ අනතුරෙන් ගලවා ගත් සම්මා සම්බුදු රජුනි, ඒ උතුම් ගුණ කඳට හද පත්ලෙන් නැඟුණ මේ වදන් පෙල උපහාරයක් ම වෙත්වා! 

සංසාර සැපය ම කතා කරන දහසක් අතර, සැබෑ සසර දුක කියා දුන්...
පිළිසරණ ඇති බව බොරුවට පෙන්වන දහසක් අතර, සනාථ අනාථ බව කියා දුන්...
පිරුණ බව දැනෙන ප්‍රිය මධුර සුවයක අතරමං වන විට සැබෑ ශුන්‍ය බව කියා දුන්...
සැබෑවක් යැයි සිතා ලෝකය ම විඳින විට, එහි මායා විජ්ජාව කියා දුන්...
අගාධයක පය ලිස්සා වැටෙන්නට මොහොතකට පෙර සැබෑ අනතුර කියා බේරා දුන්...
මවකට පියෙකුටත් මඟ හැරෙන යුතුකමක් මවක් සේ පියෙකු සේ පෙන්වා දුන්...
මිතුරු වෙස් ගෙන සිටින හතුරු දහසක් අතර හොඳම කළණ මිතුරෙකු සේ මිතුදම් කියා දුන්...
මග නොමග වී... අතරමං වී... අසරණ නොවන්න ට නිසි මඟ පෙන්වා දුන්...
බුදු රඳුනි... බුදු රජුනි... මගේ බුදු පියාණෙනි... අමා මෑණියනි...
වදින්නට හැකියි මට... පෙරලි පෙරලී බිම... වැටී වැටී දණින් සොඳින...
හැම දෙසට... ඔබ දෙසට... ඔබ වහන්සේ දකින සැම අතට...
ඔය උතුම් සම්බුදු ගුණ... දැනෙන සැම මොහොතකම...
හිස නමා... දණ නමා... දෑත් මුදුනේ තබා...
වදින්නට හැකියි මට... පෙරලි පෙරලී බිම... වැටී වැටී දණින් සොඳින... 

මෑණියනි බුදු රඳුනි මගේ,
තවමත් ඔය පිය ගුණ නො දැක්ක... තවමත් ඔය මව් ගුණ නො දැක්ක...
තවමත් ඔය මිතු දම් නො දැනුන... තවමත් උතුම් ශාස්තෘ බව නිසි සේ නො දැක්ක...
තවමත් සැඟවුණු දුක නො දැක්ක... තවමත් අනතුර නො දැක්ක...
තවමත් ලෝකය පිරුණ... කෙලි සෙල්ලම් කරමින් සතුටු වන ළදරු දන බෝ මයි...
එදත් විය... අදත් වේ... හෙටත් බහුලව ම සිටිති... දනිමි මම එය සොඳින...
ඔය ගුණ වඳින විට... පුදන විට ගරු සිතින...
සිනාසෙයි මට කරයි ඔච්චම්... පවසමින් මා මෝඩ යැයි...
ශුන්‍යයයි ලු පියාණෙනි ඔබ ද... නැති ලු අගයක් බොරු වැඩ ලු මේ සැම...
ගුණ යැයි... උතුම් යැයි සම්මත... නැති ලු කිසි මෙලොව පරලොව...
ඒ හදට කෘතගුණ බොහෝ දුර යැයි දනිමි මම සොඳින...
ඔය ගුණ දකින්නට විවර වේවා ඒ හද, යැයි පතමි මම සොඳින...

පියාණෙනි බුදු රඳුනි මගේ,
කරන විට ඔච්චම්... ඇසෙන විට කෙලි කවට කම්...
මගේ හද අසයි එකම එක පැනයක්...
මට නැණ ලබා දුන්... මට පණ ලබා දුන්... මට දම් ලබා දුන්... මට මඟ ලබා දුන්...
මගේ බුදු පියාණන්... මගේ අම මෑණියන්... මගේ අග්‍ර මිතුරාණන්...
හිස නමා... දණ නමා... දෑත් මුදුනේ තබා...
වන්දනා කරන්නට සුදුසු බුදු රඳුන් නොවේ නම් වෙන කව්රුන් ද මේ තුන් ලොවේ?
හිස නමා... දණ නමා... දෑත් එකතු කොට...
පිදුම් ලබන්නට සුදුසු බුදු රඳුන් නොවේ නම් වෙන කව්රුන් ද මේ තුන් ලොවේ?

කළණ මිතුරාණෙනි බුදු රඳුනි මගේ,
ගිලිහේ නම් මේ ගුණ ඔවුන් පවසන ඒ නිවන තුල...
හිස් වේ නම් ඔය බුදු ගුණ ඔවුන් පවසන ඒ නිවන තුල...
නොමැති නම් උතුමන් ඔවුන් පවසන ඒ නිවන තුල...
නො නැමේ නම් හිස තමන් හට උපකාර කල උතුමන් ඉදිරිපිට...
පුදන්නට නො හැකි නම් තමන් සතු දෙයක් සිහි කොට ලැබු උපකාර...
විවර නොවේ නම් මුව වැනුමට අනන්ත ගුණ සම්බුදු රුවේ...
ඔවුන් පවසන ඒ නිවන තුල නොමැති නම් මේ සත් දහම් ගුණ...
එපා හිමියනි එපා, මට නම් එවන් නිවනක් නොමැති අරි ගුණ...
සසරේ සැම කල ලැබුවෙමි එවන් නිවනක්... දැරුවෙමි එවන් මිස දිටු සිතක්...
සිරව සක්වළ අන්තරයේ... සැඟව සිටියෙමි කල්ප ගණනක් ඒ මහා ගනඳුරු නිරේ...
ලැබුවේ සරණක් මේ අත්බැවේ... ඔබ නිසාමයි... ඔබ නිසාමයි...
බුදු රඳුනි... බුදු රජුනි... මගේ බුදු පියාණෙනි... අමා මෑණියනි මගේ...
වදින්නට හැකියි මට... පෙරලි පෙරලී බිම... වැටී වැටී දණින් සොඳින...
හැම දෙසට... ඔබ දෙසට... ඔබ වහන්සේ දකින සැම අතට...
ඔය උතුම් සම්බුදු ගුණ... දැනෙන සැම මොහොතකම...
හිස නමා... දණ නමා... දෑත් මුදුනේ තබා...
වදින්නට හැකියි මට... පෙරලි පෙරලී බිම... වැටී වැටී දණින් සොඳින...

දහසක් සිනා මැද... වඳිමි මම පුදමි සම්බුදු රජුන් මගේ!!!
තුති පුදමි බුදු හිමියනි මේ නිවී සැනසුමට!
තුති පුදමි බුදු රජුනි මගේ මේ දුන් ගුණ සිතට!
තුති පුදමි පියාණෙනි මට දෙන රැකවරණයට!
තුති පුදමි අමා මෑණියනි මගේ මට දෙන සෙනහසට!
තුති පුදමි මිතුරාණෙනි මගේ මේ උතුම් මිතු දමට!!!
කෘතෝපහාර වෙත්වා උතුම් තෙරුවනටම මගේ!!!

Monday, June 8, 2020

Filled or Empty?


You may have heard several quotes from Bruce Lee who is the founder of Jeet Kune Do and a martial artist and also known as a philosopher. He once quoted “The usefulness of a cup is its emptiness” and also quoted “Empty your cup so that it may be filled; become devoid to gain totality.” How many times you have heard about these “Empty your cup” stories or quotes in your life? And what use of them if you are not applying them in to your life? 

Now check this out… Even this topic you are listening / reading with your filled cup! The thought of “Oh, I know this story… Oh the same topic or quote on empty your cup… come one right something new…” filled with any of these thoughts right now? 

OK, here is the challenge, try to listen to this story with an empty cup… 

One occasion there was a scholar came to visit a popular & wise Zen master for advice. “I have come to ask you to teach me about Zen,” the scholar said. Soon, it became obvious that the scholar was full of his own opinions and knowledge. He interrupted the master repeatedly with his own stories and failed to listen to what the master had to say. The master calmly suggested that they should have tea. 

So, the master poured his guest a cup. The cup was filled, yet he kept pouring until the cup overflowed onto the table, onto the floor, and finally onto the scholar’s robes. The scholar cried “Stop! The cup is full already. Can’t you see?” “Exactly,” the Zen master replied with a smile. “You are like this cup — so full of ideas that nothing more will fit in. Come back to me with an empty cup.” 

In Buddhism, there is this teaching says that “we must become a person with well heard of much learning” because the listening is actually the beginning of the path of eternal realization. 

But you cannot learn anything if you already feel that you know. And when we listen to something, our preconceived ideas and prejudgments always prevent us from actual “listening” and seeing the truth. 

So, it’s obvious that we have to unlearn before we can learn anything new. But how? Even though you may be full of knowledge, you should always be open to the fact that there is still more to learn. That’s how simple it is to empty your cup. It’s totally your attitude. Your attitude towards what you listen as well as what you have already heard & learned. 

If you listen and well learned with more & more knowledge & facts and you believed that you already know everything. Then you are a useless cup. Because, you are now kind of a cup filled with glue. Can’t remove… can’t empty… just stick to the knowledge and analyses whatever newly heard with the knowledge you already have. How can you learn anything new? Even though you believe that you have learned something new, what actually happen is you get your own analysis only. 

So, just remember whenever you listen or go through anything even it is well known fact for you… remember that we have lot to know and we know nothing about anything. Simply this attitude will empty the cup of yours and let you fill with the what you heard. But this time it’s not just the facts & knowledge… in this way you will become a complete person… a content being with wisdom. 

Let’ yourself be that empty cup. let yourself be useful to your own self my dear friends! Have a blessed time my dearest empty cups! 

Read this is www.nirvanadhamma.com Editorials section!

පිරුනේ කෙසේ ද?


බහුශ්‍රැත භාවය හෙවත් “බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති බව” ගැන අසා ඇති. සමහර විට දැනටමත් බහුශ්‍රැත හෙවත් බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති බවක් ඇති. නිවන් මඟ දහම් තුල නිතර කියවෙන මේ බහුශ්‍රැත භාවය හෙවත් “බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති බව” අපට වැදගත් වෙන්නේ කෙසේ දැයි මෙවර කතු වැකියෙන් විමසා බලමු. 

බහුස්සුත, බහුශ්‍රැත කියන්නේ බොහෝ දේ අසා ගත් පුද්ගලයාට. තවත් විදියකින් කියනවා බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති බව කියලා. ඉතින් “බොහෝ ඇසූ පිරූ” කියන කොට වචනයෙත් තියෙනවා “පිරූ” කියන අදහස... අහන දේ තුලින් පිරෙන ආකාර දෙකක් තියෙනවා කියලයි මගේ නම් අදහස. බලන්න මේ මාතෘකාව කලින් පුරෝගත්ත දේවල් වලින් තොරව අසා දැනගන්නට හැකිද කියලා? 

අහන අහන දේ පුරෝ ගන්න ක්‍රමය 

මේ ක්‍රමයේ දී අහගත්ත දේ මතකයේ තියා ගෙන ඒ අහගත්ත දත්ත වලින් පිරෙනවා. මේ වගේ බහුශ්‍රැත පුද්ගලයන් එක්ක කතා කරන්නත් ලේසි පහසු නෑ. කතා කරන දත්ත ගබඩාවක් වගේ තමයි. බොහෝ දේ ගැන දන්නවා. මතක ශක්තිය හොඳට තියෙන පුද්ගලයෙක් වුනොත් තවත් තත්වය දරුණු වෙනවා. මොකද අහන හැමදේම මතකයෙත් තියෙන නිසා. ගැටලුවක් නෑ හැබැයි... පැවැත්මට හොඳයි. මේ වගේ පුද්ගලයන්ට ලෝක සම්මතයේ ගොඩක් වටිනාකමක් ලැබෙනවා. ඒ නිසාම මේ වගේ පුද්ගලයින්ගේ මාන්නය පොඩ්ඩක් වැඩි වෙන්නත් බැරි නෑ. දැන් බලන්නකෝ ඔබත් මේ වගේ අහගත්ත දේවල් වලින් පිරිලා ඉන්න කෙනෙක්ද කියලා! 

බුදු හිමියන්ගේ කාලයෙන් උදාහරණයක් ගන්නවා නම් බුදු හිමියන් සමඟ නිතර වාදයට පැමිණි සච්චක මේ වගේ කෙනෙක්. දන්න දෙයින් පිරිලා ඒ පුරෝ ගත්ත දත්ත වලින් වාද කරනවා. වාද කරන්නෙත් අන් අයව පරද්දන්න නිසා කවදාවත් ඒ කියන දෙයක් අසාගෙන පිරුණු පුද්ගලයෙක් බවට පත්වෙන්නෙත් නෑ. බුදු හිමියන් හමුවුනත් නිතර දහම් කරුණු අසන්නට ලැබුනත් ඒ දේවල් නිවැරදිව අසා ගෙන දරා ගෙන පිරුණු පුද්ගලයෙක් බවට පත්වෙන්නට සච්චකට ඒ ජීවිතයේදී නොහැකි වුණා. 

බක බ්‍රහ්මයාත් මේ ජාතියේ එක් කෙනෙක් තමයි... ඒ නිසා තමයි පෙර අසා ගත්ත දේවල් ඔලුවේ පුරෝගෙන යමක් අහන්න එන අයට යමක් කියන අය “බක පණ්ඩිතයා” කියලත් කියන්නේ. 

හේතුව තමයි, පිරුණ දෙයක් නැවත පුරවන්න බෑනේ. ඇසූ දේ පුරෝ ගන්නට නම් හිස් වෙලා අහන්න වෙනවා. එතකොට තමයි ඇසූ පිරූ තැන් ඇත්තටම බොහෝ වෙන්නේ. නැත්නම් අසා ගත් එකම දෙයක් පුරෝගෙන නැවත නැවත අසන වාරයක් ගානෙත් පිරුනාය කියලා හිතා ගෙන ඒ පුරෝගත්ත එකෙන්ම තමයි වැඩ. 

මේ දේ අත්දැකීමෙන් ම තේරුම් ගන්න ඕන නම් කෝප්පයක් වීදුරුවක් අර ගෙන වතුර පුරවන්න. එය සම්පූර්ණයෙන් පිරුණාට පසුවත් දිගටම පුරවන්න. පිරෙනවද? කරලා බලන්න! 

අහන දෙයින් පිරෙන ක්‍රමය 

යම් කෙනෙක් තමන් අහගත්ත දේ හි අදහස දරා ගෙන පිරුණු පුද්ගලයෙක් බවට පත් වෙනවා. ඒ පුද්ගලයාට සමහර විට ඒ අහගත්ත දේවල් වලට දත්ත මතක තියෙන්නත් පුළුවන් නැති වෙන්නත් පුළුවන්... ඒ අහගත්ත කාරණා මතක තිබුනත් නැතත් ඒ කියන්නේ ඒ දත්ත ටික පුරෝගෙන හිටියත් නැතත් මේ පුද්ගලයා අහගත්ත දේ නිසාවෙන් පිරුණු පුද්ගලයෙක් බවට නම් පත් වෙනවා. අහන වාරයක් ගානේ ඒ අහන දේ හි අර්ථය අදහස නුවණින් විමසා දැන දරා ගෙන මේ පුද්ගලයා පරිපූර්ණ කෙනෙක් බවට පත් වෙනවා. 

දත්ත මතකයේ නො තිබුණාට අහගත්ත දේ තුලින් පිරුණු පුද්ගලයෙක් බවට පත් වූ චරිතයක් තමයි චුල්ල පන්ථක මහ රහතන් වහන්සේ. බුදු පියාණන් වහන්සේ විසින් පෙන්වා දුන්න කාරණය නිවැරදිව හිස් වෙලා අසා ගන්නට හැකි වුනා. අසා ගත්ත දේ දරා ගත්තා... දරා ගත්ත දේ තුලින් පූර්ණ පුද්ගලයෙක් වුණා. ඒ කියන්නේ රහත් බව පූර්ණය කලා. 

අහගත්ත සෑම දෙයක් ම මතකයේත් තිබුණ හරියට ඇවිදින දත්ත ගබඩාවක් වගේ හිටියත් හැබැයි ඒ අහගත්ත සෑම දෙයකින් ම පිරුණු පුද්ගලයෙක් බවට පත් වූ චරිතයක් තමයි බුදු හිමියන්ගේ අග්‍ර උපස්ථායක තනතුරු දැරුව ආනන්ද හිමියන්. උන්වහන්සේට තමන් වහන්සේ අසා ගන්න සෑම දෙයක් ම මතකයේත් තිබෙනවා... ඒ දේවල් වල අදහසත් දරාගන්නට තරම් නුවණකුත් තිබුනා. උන්වහන්සේත් රහතන් වහන්සේ කෙනෙක් බවට පත්වුණා. 

තමන් කොතරම් දැන ගෙන හිටියත්, දැනුවත් භාවය කොතරම් තිබුනත්, කොතරම් අසා ගත්ත දේවල් තිබුනත් තවමත් අලුතෙන් අසා ගත යුතු දේ තිබෙනවා... අවබෝධ කර ගත යුතු දේ තියෙනවා... කියන්නා වූ හැඟීමෙන් ඥානයෙන් කටයුතු කරන පුද්ගලයාට තමයි අසා ගන්නා ඕනෑම දෙයක් තුලින් ඇත්තටම පිරුණු කෙනෙක් බවට පත්වෙන්නට හැකියාවක් තියෙන්නේ. 

අන්න ඒ නිසා යමක් අසා ගන්න හැම තැනක දීම පරිස්සම් වෙන්න ඕන දේ තමයි තමන්ගේ බහුශ්‍රැත බාවය හෙවත් තමන් මොහොතකට පෙර හෝ අසා ගත් දේවල් ඉදිරිපත් නොවෙන්නට වග බලා ගැනීම. මේ පාර පුරෝ ගත්ත සියල්ල හිස් කර ගනිමු... හිස් කරගෙන අහන... අසන සෑම මොහොතක ම පරිපූර්ණ බවට පත් වන්නෙක් වෙන්නට අදිටන් කර ගනිමු! 

සැබෑම බහුශ්‍රැත පුද්ගලයෙක් වෙන්නට ඔබට තෙරුවනේ අනන්ත ආශිර්වාදයන් ලැබේවා!

Tuesday, May 5, 2020

I am Blessed!



I am Blessed! 
With Samma Sambuddha as my bestest friend... With many other noble sangha as friends... With loads of loving & caring friends & many kind hearted people around… just make me feel that, I truly am Blessed!!!! 

I am Blessed! 
Family... Relatives... Teachers... Friends... and every other being who interacted me even once... from the little ones to elderly ones ... from seeing to unseeing beings... all kind of... all of them just make me feel that, I truly am Blessed!!!

I am Blessed! 
With the Noble Triple Gem... With the blessings of Jesus… With the blessings of all the other higher forces… all of these blessings just make me feel that, I truly am Blessed!!!

It’s been 37 years of journey to look back… but the truth is every second is a journey new kind of journey in this samsara - existence…

I am grateful for the life I have given!!!

I am grateful for the parents who gave me the opportunity to give life to this human body!!!

I am grateful for all the beings who dedicated their lives, time, words, thoughts & blessings to make me feel comfortable in this journey!!!

I am grateful for all the beings who doesn’t like me… who hates me and who opposed against me… as they have shown me the greatest lessons… build courage & strengthen my compassion towards all beings equally!!! 

I am grateful for everything… good or bad it doesn’t matter actually as long as we are wise enough to accept them as it is!

So, I am blessed & I am grateful!
Thank you for everything!!!

Thank you for being in my life!!! 
Thank you for accepting me in to your life!

සැබැවින්ම වාසනාවන්තයි!!!


සැබැවින්ම වාසනාවන්තයි!!! 

පුංචි කාලේ ඉඳලම සම්මා සම්බුදු හිමියන් හොඳම යාලුවා වෙන්න... උත්තරීතර සංඝරත්නයේ කළණ මිතුරු ඇසුර ලබන්න... ආදරය රැකවරණය ලබාදෙන කරුණාවන්ත හදවත් ඇති මිනිසුන් වටකොට ගෙන සිටින්න... කොතරම් වාසනාවක්ද... කොතරම් වාසනාවක්ද... සැබැවින්ම වාසනාවන්තයි!!! 

සැබැවින්ම වාසනාවන්තයි!!! 
පවුලේ උදවිය... ඥාතීන්... ගුරුභවතුන්... යාළු හිතමිත්‍රාදීන්.... මගේ ජීවිතයට එක් වරක් හෝ සිතින් කයින් වචනයෙන් සම්බන්ධ වූ සියලුම පිරිස... පුංචි දරුවන්ගේ පටන්ගෙන වැඩිමහලු උදවිය දක්වා... පෙනෙන නොපෙනෙන සියලුම පිරිස... සෑම ආකාරයකින්ම ලබා දුන් සහාය දැනෙන විට දැනෙන්නේ හැඟෙන්නේ කොතරම් වාසනාවක්ද... කොතරම් වාසනාවක්ද... සැබැවින්ම වාසනාවන්තයි!!! 

සැබැවින්ම වාසනාවන්තයි!!! 
උතුම් තෙරුවනේ ආශිර්වාදය... උතුම් වූ සියලුම දේව බ්‍රහ්ම ආශිර්වාදයන්... මේ සියල්ලක්ම ලැබෙන බව දැනෙන හැඟෙන සෑම මොහොතකම දැනෙන්නේ කොතරම් වාසනාවක්ද... කොතරම් වාසනාවක්ද... සැබැවින්ම වාසනාවන්තයි!!! 

ආපසු හැරී බලන්නට බැලූ බැල්මට අවුරුදු 37ක සසර චාරිකාවක් වුවත්... යථාර්තය නම් සෑම මොහොතක්ම සසර චාරිකාවක්ම වීමයි... 

මට ලැබී ඇති ජීවිතයට කෘතඥ වෙමි! 
මට මේ මනුස්ස ඇඳුම ඇඳගන්නට කාමරය දුන්න... අවස්ථාව දුන්න මගේ දෙමව්පියන්ට මම කෘතඥ වෙමි! 
මේ ජීවිතයේත් මේ මුළු චාරිකාවේත් අනන්ත සසර පුරාවට ජීවිත පරිත්‍යාගයෙන් හෝ වේවා ක්‍රියා මාත්‍රයකින් හෝ වේවා වචන මාත්‍රයකින් හෝ වේවා සිතිවිලි මාත්‍රයකින් හෝ වේවා මා හා රැඳුන බැඳුන මොහොතකට හෝ සම්බන්ධකම් පෑ... සියල්ලෝ හට මම කෘතඥ වෙමි! 
මට විරුද්ධ වූවන්... අකමැති වූවන්... මට වෛර බැන්ඳාවූ මා සමඟ නන් අයුරින් ගැටුමට ලක්වුණා වූ සියලුම අහිතකම් පෑවන් හටද මම කෘතඥ වෙමි... ඔබ සැම නිසාවෙන් සසර පුරාවටත් මේ ජීවිතයේදීත් ශක්තිමත් වන්නට ධෛර්යමත් වෙන්නට ඒ හැමදේකටමත් වඩා සියලු සතට සමසේ මෙත් සිතින් යුතුව කටයුතු කරන්නට මහා හැකියාවක් ලැබුවෙමි... ඒ කරුණින්ද මම කෘතඥ වෙමි!!! 
අප ප්‍රඥාවන්තව නුවණැතිව ලැබෙන දේ ඒ ලැබෙන ආකාරයෙන්ම භාරගන්නට දක්ෂ නම්... ඒ ලැබෙන දෙයකින් සතුටට පත්වෙන්නට දක්ෂ නම් ඒ ලැබෙන දේ යහපත්ද අයහපත්ද යැයි සැබැවින්ම වැදගත් නැති බව පෙන්වා දුන්න මේ සසර චාරිකාවේ මේ නවාතැන් පොලටද කෘතඥවෙමි!!! 

සැබැවින්ම වාසනාවන්තයි!!! 
සැමදේකටම... සැමදෙනාටම... ස්තූති!!! 
මගේ දිවියේ කොටස්කරුවන් වීම ගැන තුති!!! ඔබගේ දිවියට එකතු කරගන්නට සුදුසු යැයි සිතීමට තුති!!!

Friday, May 1, 2020

Let’s celebrate the Supreme Qualities!


The Vesak month is here. It is a special month to Buddhists around the world as we all celebrate the special occasion of the Supreme Samma Sambuddha, the Supreme Being of the world. So, some people are questioning the abilities, wisdom, miracles, etc. of the Samma Sambuddha, and doubt them. Even if it is unnecessary to answer them all the time, there is an occasion when the Samma Sambuddha himself pointed out a sometimes it is important to answer the skeptics & their suspicious views.

Let’s have a look in to the sutta in the Pali Canon – Deega Nikaya (DN) – Sampasadaneeya Sutta (Inspiring Confidence Sutta).

At one time the Samma Sambuddha was staying near Nālandā in Pāvārika’s mango grove. Then Sāriputta went up to the SamBuddha, bowed, sat down to one side, and said to him:

“Sir, I have such confidence in the SamBuddha that I believe there’s no other ascetic or brahmin—whether past, future, or present—whose direct knowledge is superior to the Samma SamBuddha when it comes to awakening.”

“That’s a grand and bold statement, Sāriputta. You’ve roared a definitive, unconditional lion’s roar” So, the conversation began…

In this discourse, the description of the infinite abilities, qualities and how special is the Samma Sambuddha are described by great Arahant Sariputta.

Supreme abilities & qualities like teaching ability of skillful qualities, how comprehensive is the description of the sense fields & sense-experiences, teachings of the origin, different ways of revealing, attainments of visions, description of individuals, variety of motivations, ways of practices, behavior in Speeches, different degrees of responsiveness to instruction, knowledge in knowledges & liberation of other individuals, wisdom on eternalism. Ability of recollecting past lives, knowledge of the death and rebirth of all sentient beings, wisdom about every kind of psychic powers… So, in brief, these things the Blessed One understands from beginning to end and beyond what the Blessed One understands there is nothing left to understand.

After listening to this conversation of the Samma Sambuddha & Arahant Sariputta, Ven. Udāyī said to the blessed one;

“It’s incredible, Blessed one, it’s amazing! The Realized One has so few wishes, such contentment, such humbleness! For even though the Realized One has such powers and might, he will not make a parade of himself. If the wanderers following other paths were to see even a single one of these qualities in themselves, they’d carry around a banner to that effect. It’s incredible, sir, it’s amazing! The Realized One has so few wishes, such contentment, such humbleness! For even though the Samma Sambuddha is so mighty and powerful will not proclaim own virtues & abilities.”

And then said the Blessed One;
“Yes, take note of this then, Udāyī, that this is so; If the wanderers following other paths were to see even a single one of these qualities in themselves, they’d carry around a banner to that effect. See, Udāyī, how the Realized One has so few wishes, such contentment, such humbleness. For even though the Realized One has such supreme powers and abilities, I will not show off.”

Then the Blessed One said to Ven. Sāriputta;
“So Sāriputta, you should frequently speak this discussion of the teaching to the monks, nuns, laymen, and laywomen. Though there will be some foolish people who have doubt or uncertainty regarding the Realized One, when they hear this explanation of the teachings & qualities of a Samma Sambuddha they’ll give up that doubt or uncertainty.”

So, if you are also deceived by a personal view of some so-called Buddhists preachers who claims that there are no supreme qualities nor super powers nor special knowledge about everything and Samma Sambuddha is also a normal being like us etc., be careful with what you believe and practice. 

Because the faith & the confidence is the seed to the supreme wisdom and to true liberation. If your seed is rotten or if you plant the wrong seed you won’t be able to gain the tree or the fruits you wish to achieve. 

So, read the full discourse and be in touch with the pure dhamma explanations to build a strong confidence on the teachings as well as the blessed one!

Let's celebrate the blessed one's supreme qualities & abilities in this Vesak month. Let yourself guide by the noble dhamma in this Vesak month! Let's follow the footsteps of great Samma Sambuddha and become a humble & down to earth being, which does not show off what we have as knowledge or as abilities!

Have a blessed time dear all!

අනන්ත හැකියාවන් අප්‍රකටව තබාගත් බුදුරඳුන්!


වෙසක් මාසය උතුම් වෙන්නේ තුන් ලෝකයට ම අග්‍ර වූ උතුම් සම්මා සම්බුදුරජාණන්වහන්සේලා මේ ලෝකයට පහළ වීම නිමිති කරගෙනයි. ඉතින් මේ සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලාගේ හැකියාවන්... ඥානයන්... ප්‍රාතිහාර්යයන් ආදිය ගැන මේ වන විට සමහර පිරිස් ප්‍රශ්න කරනවා. සැක කරනවා. ඒ අයට පිළිතුරු දීම අනවශ්‍ය කාරණයක් වුනත් විටෙක බුදු පියාණන් වහන්සේ විසින් ම මෙසේ සැක කරන්නවුන්ගේ සැක පහ වීම පිණිස යම් කාරණා කීපයක් ගෙන හැර දක්වමින් පෙන්වා දුන්න අවස්ථාවක් තිබෙනවා.

දීඝ නිකාය 3 - පාථික වග්ගය - 5. සම්පසාදනීය සූත්‍රය ඇසුරෙන් මේ ගැන විමසන්නට මෙවර කතු වැකිය වෙන් වෙනවා! 

අපේ සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේ අසලට පැමිණි සැරියුත් මහ රහතන් වහන්සේ විටෙක මෙන්න මෙහෙම කියනවා. 

“භාග්‍යවතුන් වහන්ස, යම් සම්බෝධි ඥානයක් වේ නම් ඒ කෙරෙහි ඔබ වහන්සේට වඩා වැඩි තරම් නුවණ ඇති අන් ශ්‍රමණයෙක් හෝ බ්‍රාහ්මණයෙක් හෝ පෙර හිටියෙත් නෑ... දැනුත් නෑ... අනාගතයෙහිත් නෑ... අන්න ඒ කාරණයෙන් ද මම ඔබ වහන්සේ කෙරෙහි පැහැදීමෙන් ඉන්නේ” කියලා කියනවා. 

මේ අවස්ථාවේ දී අපේ සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේ විසින් අපේ සැරියුත් මහ රහතන් වහන්සේව වර්ණනා කරනවා. මේ විදියට සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලා ගැන ප්‍රකාශ කරලා සැරියුත් හිමියන් අභීත සිංහ නාදයක් පැවැත්වූවා කියලා උන් වහන්සේව අගය කරනවා. 

ඉතින් මේ කාලයේ ශාසනයට නොගැළපෙන ලෙසින් රහතන් වහන්සේලාගේ ස්වභාවය ගැන සමහර දේශකයාණන් වහන්සේලා තුල මෙන් ම දහම් අසන පිරිස් තුල ද විවිධාකාර මත තිබෙනවා. ඒ අතරින් රහතන් වහන්සේලා යනු සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලා වර්ණනා නොකරන... සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලා කියන පුද්ගලත්වයක් ගැන කතා නොකරන බුද්ධ ස්වභාවයක් පමණක් අත්දකින ඒ විශ්වීය ස්වභාවයක් ගැන කතා කරන පිරිසක් ලෙසින් මතයක් තියෙනවා. ඒ පිරිස් බොහෝ විට මෙවැනි සූත්‍ර දේශනාවන් ත්‍රිපිටකයේ ගද්‍ය සාහිත්‍ය ලෙසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ස්වභාවයක් ද පවතිනවා. ඉතින් ඔබත් මෙවැනි මතයකට පියවර තබමින් ඉන්න පුද්ගලයෙක් නම් මේ කරුණු කාරණා නුවණින් විමසා විවිධ මත දරන පුද්ගලයන් සරණ නො ගොස්, තමන් වැටෙන්නට යන අගාධයෙන් තමන් ව ගලවා ගන්නට කටයුතු කරන්නැයි මෙත් සිතින් සිහිපත් කරන්නට කැමතියි.

ඉතින් මේ සූත්‍ර දේශනාව තුල මෙතැන් පටන් ගෙන විස්තර වන්නේ සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලා තුල පවතින අසීමිත හැකියාවන්... ගුණස්කන්ධයන්... ආදිය ගැන සාරිපුත්ත මහ රහතන් වහන්සේට දැනෙන අයුරින් සිදු කරන විග්‍රහයක්... වර්ණනාවක්. 

සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලා තුල පවතින කුසල අකුසල දහම් කෙරෙහි, ඉන්ද්‍රිය ආයතන දහම් කෙරෙහි, සත්වයන් මව් කුස පිළිසිඳ ගන්නා ආකාර කෙරෙහි, ඕනෑම කෙනෙකුගේ සිත් සකස් වෙන ආකාරය කෙරෙහි, නොයෙක් ආකාරයේ දැහැන් සමාපත්ති සහ ඒවා තුල ලබන දර්ශන සමාපත්ති කෙරෙහි, පුද්ගල විවිධත්වය කෙරෙහි, බෝධි අංග ආදී දහම් කෙරෙහි, පටිපදා විවිධත්වය කෙරෙහි, සිත කය වචනයේ සීල සමාචාරය කෙරෙහි, සත්වයන්ගේ සංයෝජන ධර්මයන් කෙරෙහි, සත්වයාගේ උත්පත්ති ස්ථාන කෙරෙහි, ඕනෑම කෙනෙකුගේ විමුක්තියත් විමුක්ති ඥාන දර්ශන කෙරෙහි, සියලු වාද කෙරෙහි, පෙර අත්බැව් දක්නට හැකි ඥානයන් කෙරෙහි, මතු උත්පත්ති බලන්නට හැකි ඥානයන් කෙරෙහි, ශාසනික වූත්... ශාසනික නො වූත් යම් තාක් අභිඥා ඒර්ධි විෂයයන් කෙරෙහි...

ඉතින් කෙටියෙන් කියනවා නම් මේ තුන් ලෝකයේ ම දත යුතු සියල්ල කෙරෙහි අවබෝධයත් ඒවා යම් සත්වයෙකුට පහදා දෙන්නට ඇති හැකියාවත් ආදී සියල්ල අතින් සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලාට සම කරන්නට හැකි ශ්‍රමණයෙක් බ්‍රාහ්මණයෙක් මේ තුන් ලෝකයේ කොතැනක වත් නොමැති බව... පෙර සිටියේත් නැති බව... මතු පහලවන්නේත් නැති බව සැරියුත් හිමියන්ට දැනෙන පමණින් වර්ණනා කරමින් බුදු හිමියන් සමඟ පවසනවා.

ඒ වගේ ම තමයි සැරියුත් හිමියන් පවසනවා “එකවර සම්මා සම්බුදු පියවරුන් දෙදෙනෙක් මේ තුන් ලෝකයේ එකවර පහල වෙනවා ය... එකවර වැඩ වාසය කරනවා ය... කියලා යමක් කවදාවත් සිදු වන්නේ නෑ කියලා...”

ඉතින් මේ සාකච්ඡාවේ අවසානයේ දී මේ සාකච්ඡාව අසා ගෙන හිටිය උදායී නම් වූ හිමියන් මෙන්න මෙහෙම කියනවා...

“බුදු හිමියනි, තථාගතයන් වහන්සේලා මෙච්චර සෘද්ධි තිබිලත්... මෙච්චර තේජසක් තිබිලත්... මෙච්චර මහත් වූ ඥානයක් තිබිලත් ඒවා ප්‍රකට කරමින්... මට මේවා තියෙනවා අරවා තියෙනවා යැයි හැම තැනම නො කියමින්... අල්පේච්ඡ ව... සතුටින්.. කෙලෙස් රහිත ව වැඩ වාසය කරන ආකාරය නම් හරිම ආශ්චර්යයි... පුදුම සහගතයි... අපූරුයි... අද්භූතයි”

“උදායී, මෙයින් එක් කාරණාවක්... එක් දහමක් හෝ මාර්ග ඵල ආදිය ලබා ආර්ය භාවයට පත්නොවූ කාට හරි තියේ නම් ඒ තියෙන කෙනා කොඩි ඔසවා ගෙන, නුවර සිසාරා ඇවිදිමින් තමන්ට ඇති දේ ගැන ප්‍රකට කරනවා... එහෙත් සම්මා සම්බුදු තථාගතයන් වහන්සේලා එසේ කරන්නේ නෑ” යැයි එවිට අපේ සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේ උදායී හිමියන්ට පවසනවා!

ඒ වගේම තමයි අපේ සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේ සැරියුත් මහ රහතන් වහන්සේට පවසනවා;
“සාරිපුත්තයෙනි, මේ ධර්ම විග්‍රහය... මේ දහම් කරුණ... භික්ෂූන්ට... භික්ෂූණීන්ට... උපාසකයන්ට... උපාසිකාවන්ට... කියලා දෙන්න. යම් හිස් පුරුෂයෙකුට තථාගතයන් වහන්සේ කෙරෙහි සැකයක්.. විමතියක් හෝ තියේ නම් මේ කාරණා ඇසීමෙන් තථාගතයන් වහන්සේලා කෙරෙහි සැක පහව ගොස් ප්‍රසාදයට පත් වෙන්නට උපකාර වෙනවා” යැයි...

ඉතින් සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලාට සර්වඥතා ඥානයන් නෑ කියන... සෘද්ධි ප්‍රාතිහාර්ය හැකියාවන් නෑ කියන... බුද්ධ ශාසනය තේරුම් නොගත්... ශාස්තෘන් වහන්සේ තේරුම් නොගත්... ලාභ කීර්ති ප්‍රශංසා පිණිස දැන හෝ නො දැන තම තමන්ගේ දුර්මත ඉදිරිපත් කරමින් ශාසනයේ භික්ෂුවක් ය, භික්ෂුණියක් ය, උපාසකයෙක් ය, උපාසිකාවක් ය යැයි පවසන කෙනෙකුගේ ඒ මතකයකට රැවටී ඔබත් උත්තරීතර සම්මා සම්බුදු පියාණන් වහන්සේලාගේ දුර්ලභ බව නො දකින, ගුණ නො දකින පුද්ගලයෙක් බවට ඔබත් පත් වෙමින් සිටිනවා නම් මේ උතුම් “සම්පසාදනීය” වැනි සූත්‍ර දේශනාවන් විමසා බලන්නට යොමු වෙත්වා! 
මන්ද ශ්‍රද්ධා බීජයට හානි වූ කල වීර්ය, සති, සමාධි බලයන්ගෙන් යුතු මහා ප්‍රඥා රුකට දලු ලන්නට මුල් අඳින්නට තබා එවන් රුකක් යැයි යමක් විද්‍යාමාන වීම ද සිදු නොවනු ඇත. 

එසේ නම් මේ දහම් සිත ගැටුනු මොහොතක් වේ නම් එතැන් පටන්ගෙන උත්තරීතර තථාගතයන් වහන්සේලා ගැන තිබූ සියලු සැක සංකා පහව යත්වා! උතුම් සම්මා සම්බුද්ධ රත්නයටම නැමී තෙරුවනේ අනන්ත ආශිර්වාදයන් ලබත්වා! 
තම තමන්ට ඇති සුළු හැකියාවන්... දැනුම ආදිය පවා ප්‍රකට කරමින් කැපීී පෙනෙන්නට උත්සාහ නොදරමින්... අනන්ත හැකියාවන් සහ සියලු දේ පිළිබඳ ඥානයන් තිබුනද ඒ සියල්ල අප්‍රකටව තබාගත් නිහතමානී උත්තරීතර ගුණ දැරූ උතුම් තථාගතයන් වහන්සේලාගේ අඩිපාරේ යන සැබෑම ශ්‍රාවකයන් වන්නට අදිටන් කරගනිත්වා!!!

ප්‍රඥාවන්ත ව විවෘත මනසකින් විමසා අති දුලභ බුද්ධ ශාසනයෙන් නිසි මඟ නිසි ඵල ලබන්නට තෙරුවනේ ආශීර්වාදය අඛණ්ඩව ලැබේවා!!!

Saturday, April 25, 2020

සැබෑ බෞද්ධ නම් කොරෝනා නැත්ද?


  
ගැහැවි, තෙල එසේ මැයැ. ගැහැවි, තෙල එසේ මැයැ. ගැහැවි, මේ කය රෝග ඇත්තෙක් මැයැ (දුබල බැවින්) බිජුවටක් වැන්න, සියුම් සිවියෙන් වැසුණේ යැ. ගැහැවි, යමෙක් මේ කය පරිහරණය කරමින් මොහොතකුදු නිරෝගී බවක් පිළින කරන්නේ නම් ඒ බාලබව හැර අන් කිමෙක්ද? ගැහැවි, එහෙයින් තොප විසින් මෙහිලා මෙසේ හික්මිය යුතු: “ගිලන් කය ඇති මාගේ සිත නොගිලන් වෙති” යි.  ගැහැවි, තොප විසින් මෙසේ මැ හික්මිය යුතු යි වදාළහ.
(සූත්‍ර පිටකය » සංයුත්‌ත නිකාය » ඛන්ධ වර්ගය » ඛන්ධ සංයුක්තය » නකුලපිතු වර්ගය » නකුලපිතු සූත්‍රය)

මොහොතකට හෝ කයේ සුවපත් භාවයක් පැතීම තරම් මොට්ටකමක් තවත් නැතැයි යන්න බුදු වදනයි... රහත් උතුමන්ගේ වදනයි... එනිසාවෙන් නීරෝගී කල නොහැකි කයක් පසුපස කාලය නාස්ති නොකොට සුවපත් කල හැකි සිත සකස් කරගැනීමට වෙහෙස වන්නැයි උන්වහන්සේලාගේ මඟ පෙන්වීමයි!

එහෙත් ඔබ???

“සිල්වත් වන්න ලෙඩ රෝග හැදෙන්නේ නෑ...”
“සමාධිය වඩන්න ලෙඩ රෝග සුව වෙනවා...”
“තෙරුවණේ ආශිර්වාදය පතන්න අපට හානියක් නෑ...”
“ධර්මය අපිව රකිනවා අපට මරණයෙන් නිදහස් වෙන්න පුළුවන්...”
“මැරෙන්නේ නරක අය... වසංගතයෙන් ඉතුරු වෙන්නේ හොඳ අය...”

මොනවද මේ කතා???

ඔබේ ඔය අදහසට අනුව සැසදූවොත්....

සම්මා සම්බුදු හිමියන්ට අසනීප තිබුනේ උන්වහන්සේගේ සීලයේ අඩුවක් නිසාද?

මුගලන් හිමියන් පිරිණිවන්පානා තුරු ඇට කුඩු වී යන තුරු සොරුන් පහර දුන්නේ ධර්මයේ රැකවරණය නොතිබ්බ නිසාද?

කටින් කට ගෙනාව පිටකය ග්‍රන්ථ ගත කරලා නියඟ වසංගත කාලයක මහ රහතුන්වහන්සේලා දහස් ගණනින් දිවි පිදුවේ උන්වහන්සේලාගේ සීලයේ  සමාධියේ ගුණයේ අඩුවක් තිබ්බ නිසාද?

මොට්ටකම් වලටත් සීමාවක් තිබිය යුතුයි කියලා හිතෙන්නේ නැත්ද?

නැතහොත් සසර පුරාම වැනසී ගියාසේ මෙවරත් වැනසෙන්නේ මොට්ටකම නිසාමයි...

දැන්වත් විද බලන්නට තරම් නුවණ තියුණු කරගන්න... විදසුන් වඩන්න...

උපතින්ම මරණය උරුමකරගත්... ලෙඩවීමේ හැකියාව නම් වූ නිදන්ගත රෝගය උපතින්ම කයේ දරාගෙන සිටින... දුර්භික්ෂ වසංගත නොයෙක් ව්‍යසන වලට ලක්වෙමින් සොහොන් බිම් තර කරපු ඔබට මට තවත් අවස්ථාවක් ලැබිලා...

ඒත් ඒ අවස්ථාවෙත් පරණ පුරුදු මොට්ටමකම්මයි... 

දැන්වත් නිවැරදිව යථා දහම් දැකගත්තොත් නේද හොඳ?   

සත්‍යයට මුහුණ දෙන්න දැන්වත් විරියක් දැම්මොත් නේද හොඳ?

බුදු දහම යැයි පටලවාගෙන බෞද්ධයෙක් යැයි සිතාගෙන... බුදු දහම නොවූ අන්‍ය වූ දහමක් සරණ ගිය අන්‍ය ශාසනිකයෙක් නොවන්නට ප්‍රඥාවන්ත වන්න!

සැ.යු. මේ පණිවිඩය ඔබට මෙසේ ලැබෙන්නේද ඔබ තවමත් අති දුර්ලභ වූ වටිනා බුද්ධ ශාසනයක් සහිත කාලයක ජීවත් වන්නට තරම් භාග්‍යවන්තයෙක් වූ නිසාවෙන් බව තරයේ සිහිතබාගන්න!!!